The Star Rider Who Carried the Sky

In a bright, busy kingdom where rockets pierced the clouds, there lived a girl named Riva.

In een helder, druk koninkrijk waar raketten de wolken doorboorden, woonde een meisje genaamd Riva.

She could outrun the wind and solve equations before breakfast.

Ze kon de wind voorbijrennen en vergelijkingen oplossen vóór het ontbijt.

Riva loved tennis and telescopes equally, and she dreamed of one day touching the stars with her own hands.

Riva hield evenveel van tennis als van telescopen, en ze droomde ervan om op een dag de sterren met haar eigen handen aan te raken.

For many years, only men were allowed to ride the great silver rockets that the kingdom launched into the sky.

Vele jaren lang mochten alleen mannen op de grote zilveren raketten rijden die het koninkrijk de lucht in lanceerde.

Then one morning, the kingdom posted a notice saying that clever and brave people of all kinds were now welcome to join the rocket crews.

Maar op een ochtend plaatste het koninkrijk een bericht waarin stond dat slimme en dappere mensen van alle soorten voortaan welkom waren om deel te nemen aan de raketbemanningen.

Riva answered the call, passed every test, and was chosen to fly — the first woman from the kingdom ever to do so.

Riva reageerde op de oproep, slaagde voor elke test en werd gekozen om te vliegen — de eerste vrouw uit het koninkrijk die dat ooit deed.

But when the day of her launch arrived, the storytellers in the crowd did not write about her skill with instruments or her understanding of the stars.

Maar toen de dag van haar lancering aankwam, schreven de vertellers in de menigte niet over haar vaardigheid met instrumenten of haar begrip van de sterren.

Instead they asked about her hair, her feelings, and whether she would cry in space.

In plaats daarvan vroegen ze naar haar haar, haar gevoelens en of ze zou huilen in de ruimte.

Riva smiled calmly, climbed into the rocket, and flew anyway.

Riva glimlachte kalm, klom in de raket en vloog toch.

High above the world, she looked down at the tiny, glittering kingdom below.

Hoog boven de wereld keek ze neer op het kleine, glinsterende koninkrijk onder haar.

The sight filled her with a peace that no question could disturb.

Het uitzicht vulde haar met een rust die geen enkele vraag kon verstoren.

When she returned, Riva decided that the best way to answer those shallow questions was to teach.

Toen ze terugkeerde, besloot Riva dat de beste manier om die oppervlakkige vragen te beantwoorden, lesgeven was.

She built a school for young learners, especially girls, and told them the sky was not a ceiling but a beginning.

Ze bouwde een school voor jonge leerders, vooral meisjes, en vertelde hun dat de lucht geen plafond was maar een begin.

Year after year she worked quietly and joyfully, sharing science with any child willing to look up.

Jaar na jaar werkte ze stil en blij, en deelde wetenschap met ieder kind dat wilde opkijken.

For most of her life, Riva kept one part of herself very private.

Het grootste deel van haar leven hield Riva een deel van zichzelf strikt privé.

The person she loved most was her companion of many years.

De persoon van wie ze het meest hield was haar gezellin van vele jaren.

Only after Riva was gone did the world learn her full story.

Pas nadat Riva weg was, leerde de wereld haar volledige verhaal kennen.

People felt sad that she had hidden it and grateful that she had lived it so fully.

Mensen waren verdrietig dat ze het had verborgen en dankbaar dat ze het zo volledig had geleefd.

Her rockets and her school became her truest legacy.

Haar raketten en haar school werden haar waarste nalatenschap.

She insisted on doing the work, not performing for the crowd.

Ze stond erop het werk te doen, niet op te treden voor de menigte.

Moral: True greatness lives in the work you do, not in the story others tell about you.

Moraal: Ware grootheid schuilt in het werk dat je doet, niet in het verhaal dat anderen over jou vertellen.