The Girl Who Lit the Dark with Her Own Hands

Kira grew up moving between two worlds.

Kira groeide op en bewoog zich tussen twee werelden.

In one world, the lights were always on.

In de ene wereld waren de lichten altijd aan.

In the other, the sun went down and everything went dark.

In de andere ging de zon onder en werd alles donker.

She visited her grandmother's village every summer.

Ze bezocht het dorp van haar grootmoeder elke zomer.

At night, the village had no electricity.

Bij nacht had het dorp geen elektriciteit.

Children studied by candlelight or not at all.

Kinderen studeerden bij kaarslicht of helemaal niet.

Kira found this unfair.

Kira vond dit oneerlijk.

"Why can't we bring the light with us?" she asked.

"Waarom kunnen we het licht niet mee nemen?" vroeg ze.

Her grandmother smiled. "Perhaps you will find a way."

Haar grootmoeder glimlachte. "Misschien zul je een manier vinden."

Back home, Kira began to read about energy.

Terug thuis begon Kira te lezen over energie.

She learned that the human body is always warm.

Ze leerde dat het menselijk lichaam altijd warm is.

It makes heat all day and all night.

Het maakt warmte de hele dag en de hele nacht.

She thought: what if that heat could make light?

Ze dacht: wat als die warmte licht kon maken?

She found small tiles called Peltier chips.

Ze vond kleine tegeltjes genaamd Peltier-chips.

They could turn a difference in temperature into electricity.

Ze konden een temperatuurverschil omzetten in elektriciteit.

One side cool. Other side warm. Electricity in between.

Één kant koel. De andere kant warm. Elektriciteit ertussen.

Kira held a chip between her fingers.

Kira hield een chip tussen haar vingers.

One side touched her skin. The other touched the cool air.

Één kant raakte haar huid aan. De andere raakte de koele lucht aan.

A tiny light flickered on.

Een klein lichtje flakkerde aan.

She worked for months, shaping a hollow tube that could hold the chips.

Ze werkte maandenlang en vormde een holle buis die de chips kon bevatten.

A hand wrapped around it made the light glow.

Een hand eromheen gewikkeld deed het licht gloeien.

She called it the hollow flashlight.

Ze noemde het de holle zaklamp.

It needed no batteries. It needed no plugging in.

Het had geen batterijen nodig. Het hoefde niet ingeplugd te worden.

It needed only the warmth of a hand.

Het had alleen de warmte van een hand nodig.

She shared her design freely so anyone could build one.

Ze deelde haar ontwerp vrij zodat iedereen er een kon bouwen.

Kira said: "A useful idea belongs to everyone who needs it."

Kira zei: "Een nuttig idee behoort toe aan iedereen die het nodig heeft."