The Girl Who Gave Drivers a Clear View

One winter, a young woman named Mira visited a big city far from home.

Op een winter bezocht een jonge vrouw genaamd Mira een grote stad ver van huis.

The streets were icy and the air was sharp with cold.

De straten waren ijzig en de lucht was scherp van de kou.

She climbed onto a streetcar to explore the city.

Ze stapte op een tram om de stad te verkennen.

The driver sat at the front, leaning out into the freezing rain to see the road.

De bestuurder zat vooraan en leunde naar buiten in de ijzige regen om de weg te zien.

He wiped the window with his bare hand again and again.

Hij veegde het raam keer op keer met zijn blote hand af.

Mira watched him shiver. She felt a knot of worry in her chest.

Mira keek hoe hij rilde. Ze voelde een knoop van bezorgdheid in haar borst.

"There must be a better way," she said to herself.

"Er moet een betere manier zijn," zei ze bij zichzelf.

Back at her lodgings, Mira sat down with paper and pencil.

Terug in haar logement ging Mira zitten met papier en potlood.

She drew a long rubber arm fixed to the outside of the window.

Ze tekende een lange rubberen arm bevestigd aan de buitenkant van het raam.

A small lever inside the cab could move the arm back and forth.

Een kleine hendel in de cabine kon de arm heen en weer bewegen.

It would sweep the rain away without the driver leaning out.

Het zou de regen wegvegen zonder dat de bestuurder naar buiten moest leunen.

She wrote careful notes and sent the drawing to a patent office.

Ze schreef zorgvuldige notities en stuurde de tekening naar een octrooibureau.

The patent arrived. The idea was hers.

Het octrooi arriveerde. Het idee was van haar.

But when Mira showed it to carmakers, they laughed.

Maar toen Mira het aan autofabrikanten liet zien, lachten ze.

"Drivers will find it distracting," they said. "No one wants it."

"Bestuurders zullen het afleidend vinden," zeiden ze. "Niemand wil het."

Mira was disappointed, but she did not throw away her drawing.

Mira was teleurgesteld, maar ze gooide haar tekening niet weg.

Years passed. New carriages rolled onto new roads.

De jaren gingen voorbij. Nieuwe rijtuigen reden over nieuwe wegen.

One by one, every vehicle began to carry a rubber arm on its window.

Een voor een begon elk voertuig een rubberen arm op zijn raam te dragen.

No one printed Mira's name on the law that made it required.

Niemand drukte Mira's naam op de wet die het verplicht maakte.

But every driver who saw the road clearly through a storm had her to thank.

Maar elke bestuurder die de weg duidelijk door een storm kon zien, had haar te bedanken.