The ENIAC Six: They Invented How to Fix a Program

After the Second World War, the world's most powerful computer sat in a building in Philadelphia.

Na de Tweede Wereldoorlog stond de krachtigste computer ter wereld in een gebouw in Philadelphia.

It was called ENIAC.

Het heette ENIAC.

It filled an entire room with wires, tubes, and blinking lights.

Het vulde een hele kamer met draden, buizen en knipperende lampjes.

Six women were hired to make it work.

Zes vrouwen werden aangesteld om het te laten werken.

Their names were Kathleen McNulty, Jean Bartik, Betty Holberton, Marlyn Meltzer, Ruth Teitelbaum, and Frances Spence.

Hun namen waren Kathleen McNulty, Jean Bartik, Betty Holberton, Marlyn Meltzer, Ruth Teitelbaum en Frances Spence.

They had no instruction manual.

Ze hadden geen instructiehandleiding.

Nobody had ever programmed a computer like this before.

Niemand had ooit een computer als deze geprogrammeerd.

They had to invent the method as they went.

Ze moesten de methode ter plekke uitvinden.

To program ENIAC, they had to trace paths through hundreds of wire diagrams.

Om ENIAC te programmeren, moesten ze paden volgen door honderden bedrading diagrammen.

There was no screen to look at.

Er was geen scherm om naar te kijken.

There was no code to read in the way we understand today.

Er was geen code om te lezen op de manier zoals we die nu begrijpen.

A mistake meant a wrong wire or a wrong switch setting somewhere in a wall of metal and glass.

Een fout betekende een verkeerde draad of een verkeerde schakelaarinstellinggens in een wand van metaal en glas.

When the machine gave the wrong answer, the women had to find out why.

Wanneer de machine het verkeerde antwoord gaf, moesten de vrouwen uitvinden waarom.

This was the beginning of debugging.

Dit was het begin van het debuggen.

They invented test cases.

Ze bedachten testgevallen.

They ran the same calculation several ways to catch errors.

Ze voerden dezelfde berekening op meerdere manieren uit om fouten te ontdekken.

They created written records of every setup so a calculation could be repeated exactly.

Ze maakten schriftelijke verslagen van elke configuratie zodat een berekening exact herhaald kon worden.

They built habits that made programming a teachable craft.

Ze ontwikkelden gewoonten die van programmeren een leerbaar vak maakten.

After the war, they went on to other work.

Na de oorlog gingen ze verder met ander werk.

Betty Holberton helped develop the first software tools.

Betty Holberton hielp de eerste software-tools te ontwikkelen.

Jean Bartik led teams building the next generation of computers.

Jean Bartik leidde teams die de volgende generatie computers bouwden.

Their methods spread without credit, absorbed into a field that did not always remember where the methods came from.

Hun methoden verspreidden zich zonder erkenning, opgenomen in een vakgebied dat niet altijd onthoudt waar de methoden vandaan kwamen.

But the way a programmer today checks their work, writes a test, and keeps a log of what they changed, those habits were shaped in that room, by those six women, with patch cords and patience.

Maar de manier waarop een programmeur vandaag zijn werk controleert, een test schrijft en een logboek bijhoudt van wat ze hebben veranderd, die gewoonten werden gevormd in die kamer, door die zes vrouwen, met patchkabels en geduld.

Moral: Every craft needs its first masters, and the masters who are forgotten shaped the craft the most.

Moraal: Elk vak heeft zijn eerste meesters nodig, en de meesters die vergeten zijn, hebben het vak het meest gevormd.