Het Archief van de Migrantenkok

Rosa was vanuit de Filipijnen naar Nederland verhuisd toen ze eenendertig was.

Rosa had moved from the Philippines to the Netherlands when she was thirty-one.

Ze werkte als thuisverzorgster.

She worked as a home caregiver.

In haar vrije tijd kookte ze.

In her free time she cooked.

Ze kookte de gerechten die haar moeder haar had geleerd, degene die haar grootmoeder daarvoor had gemaakt.

She cooked the dishes her mother had taught her, the ones her grandmother had made before that.

Ze had geen geschreven recepten.

She had no written recipes.

Alles leefde in haar handen en haar geheugen.

Everything lived in her hands and her memory.

Na een paar jaar ontmoette ze andere Filipijnse vrouwen in de stad die dezelfde ervaring hadden.

After a few years she met other Filipino women in the city who had the same experience.

Ze kookten dezelfde gerechten uit het hoofd.

They cooked the same dishes from memory.

Ze maakten zich zorgen over hetzelfde: wat zou er met deze recepten gebeuren als hun generatie weg was?

They worried about the same thing: what would happen to these recipes when their generation was gone?

Hun kinderen groeiden op met Nederlands spreken.

Their children were growing up speaking Dutch.

Sommigen hadden nog nooit een hele vis zien bereiden.

Some had never seen a whole fish being prepared.

Sommigen kenden de namen van de ingrediënten niet in de taal van hun ouders.

Some did not know the names of the ingredients in their parents' language.

Rosa begon op te nemen.

Rosa started recording.

Ze filmde zichzelf terwijl ze elk gerecht kookte en vertelde in zowel Filipijns als Nederlands.

She filmed herself cooking each dish and narrated in both Filipino and Dutch.

Ze schreef korte notities over waar elk gerecht vandaan kwam, wie het haar had geleerd en voor welke gelegenheid het werd gemaakt.

She wrote short notes about where each dish came from, who had taught her, and what occasion it was made for.

Ze deelde de video's in een privégroep met andere Filipijnse vrouwen in de stad.

She shared the videos in a private group with other Filipino women in the city.

Ze begonnen hun eigen versies toe te voegen.

They began adding their own versions.

Hetzelfde gerecht verscheen op vier verschillende manieren uit vier verschillende regio's.

The same dish appeared four different ways from four different regions.

Er ontstonden ruzies over de juiste methode.

Arguments broke out about the correct method.

Dan gelach.

Then laughter.

Dan meer recepten.

Then more recipes.

Een plaatselijke bibliotheek hoorde over het project en bood aan het goed te archiveren.

A local library heard about the project and offered to help archive it properly.

De collectie werd gedigitaliseerd en beschikbaar gesteld aan de bredere gemeenschap.

The collection was digitized and made available to the wider community.

Filipijnse families elders in het land vroegen om toegang.

Filipino families elsewhere in the country requested access.

Het archief was geen museum.

The archive was not a museum.

Het was een levend document, nog steeds groeiend.

It was a living document, still growing.

Rosa zei dat ze niet van plan was geweest een cultuur te bewaren.

Rosa said she had not set out to preserve a culture.

Ze had gewoon haar moeder niet willen vergeten.

She had just not wanted to forget her mother.