Die Sternenreiterin, die den Himmel Trug

In einem hellen, geschäftigen Königreich, in dem Raketen die Wolken durchstießen, lebte ein Mädchen namens Riva.

W jasnym, ruchliwym królestwie, gdzie rakiety przecinały chmury, żyła dziewczyna o imieniu Riva.

Sie konnte den Wind überholen und Gleichungen noch vor dem Frühstück lösen.

Potrafiła wyprzedzić wiatr i rozwiązywać równania przed śniadaniem.

Riva liebte Tennis und Teleskope gleichermaßen und träumte davon, eines Tages die Sterne mit eigenen Händen zu berühren.

Riva kochała tenis i teleskopy jednakowo i marzyła o tym, by pewnego dnia dotknąć gwiazd własnymi rękami.

Viele Jahre lang durften nur Männer auf den großen silbernen Raketen mitfliegen, die das Königreich in den Himmel schoss.

Przez wiele lat tylko mężczyźni mogli podróżować wielkimi srebrnymi rakietami, które królestwo wysyłało w niebo.

Dann, eines Morgens, veröffentlichte das Königreich eine Bekanntmachung, dass kluge und mutige Menschen aller Art nun willkommen seien, den Raketenmannschaften beizutreten.

Pewnego ranka królestwo ogłosiło, że mądrzy i odważni ludzie wszelkiego rodzaju są teraz mile widziani w załogach rakiet.

Riva folgte dem Aufruf, bestand jeden Test und wurde ausgewählt zu fliegen — die erste Frau aus dem Königreich, die das je tat.

Riva odpowiedziała na wezwanie, zdała każdy test i została wybrana do lotu — jako pierwsza kobieta z królestwa, która kiedykolwiek to zrobiła.

Doch als der Tag ihres Starts kam, schrieben die Geschichtenerzähler in der Menge nicht über ihre Fähigkeiten mit Instrumenten oder ihr Verständnis der Sterne.

Jednak gdy nadszedł dzień jej startu, opowiadacze w tłumie nie pisali o jej umiejętnościach posługiwania się instrumentami ani o jej rozumieniu gwiazd.

Stattdessen fragten sie nach ihren Haaren, ihren Gefühlen und ob sie im Weltraum weinen würde.

Zamiast tego pytali o jej włosy, uczucia i czy będzie płakać w kosmosie.

Riva lächelte ruhig, stieg in die Rakete und flog trotzdem.

Riva spokojnie się uśmiechnęła, wsiadła do rakiety i i tak poleciała.

Hoch über der Welt blickte sie auf das winzige, glitzernde Königreich unter ihr hinunter.

Wysoko ponad światem spojrzała w dół na małe, lśniące królestwo poniżej.

Der Anblick erfüllte sie mit einem Frieden, den keine Frage stören konnte.

Widok ten napełnił ją spokojem, którego żadne pytanie nie mogło zakłócić.

Als sie zurückkam, beschloss Riva, dass der beste Weg, jene oppervlakkige Fragen zu beantworten, das Unterrichten war.

Gdy wróciła, Riva uznała, że najlepszym sposobem odpowiedzi na te płytkie pytania jest nauczanie.

Sie baute eine Schule für junge Lernende, besonders Mädchen, und sagte ihnen, dass der Himmel keine Decke, sondern ein Anfang sei.

Zbudowała szkołę dla młodych uczniów, zwłaszcza dziewcząt, mówiąc im, że niebo to nie sufit, lecz początek.

Jahr für Jahr arbeitete sie still und fröhlich und teilte Wissenschaft mit jedem Kind, das bereit war aufzublicken.

Rok po roku pracowała cicho i radośnie, dzieląc się nauką z każdym dzieckiem, które chciało spojrzeć w górę.

Den größten Teil ihres Lebens hielt Riva einen Teil von sich sehr privat.

Przez większość życia Riva trzymała część siebie w całkowitej prywatności.

Die Person, die sie am meisten liebte, war ihre Gefährtin vieler Jahre.

Osobą, którą kochała najbardziej, była jej wieloletnia partnerka.

Erst nachdem Riva fort war, erfuhr die Welt ihre ganze Geschichte.

Dopiero po odejściu Rivy świat poznał jej pełną historię.

Die Menschen waren traurig, dass sie es verborgen hatte, und dankbar, dass sie es so vollständig gelebt hatte.

Ludzie czuli smutek, że to ukrywała, i wdzięczność, że przeżyła to tak w pełni.

Ihre Raketen und ihre Schule wurden zu ihrem wahrsten Vermächtnis.

Jej rakiety i jej szkoła stały się jej najprawdziwszym dziedzictwem.

Sie bestand darauf, die Arbeit zu tun und nicht für die Menge aufzutreten.

Upierała się, by wykonywać pracę, a nie występować przed tłumem.

Moral: Wahre Größe lebt in der Arbeit, die du tust, nicht in der Geschichte, die andere über dich erzählen.

Morał: Prawdziwa wielkość żyje w pracy, którą wykonujesz, a nie w historii, którą inni o tobie opowiadają.