De Wever Die Vensters aan de Wereld Gaf

In een vallei van knipperende machines woonde een wever genaamd Ada.

In a valley of blinking machines, there lived a weaver named Ada.

Terwijl anderen over weefgetouwen spraken als gereedschap voor experts, droomde Ada van een weefgetouw dat iedereen kon gebruiken.

While others spoke of looms as tools for experts, Ada dreamed of a loom anyone could use.

Ze sloot zich aan bij een groot werkplaats genaamd het Kristallaboratorium, waar slimme mensen denkende machines bouwden.

She joined a great workshop called the Crystal Lab, where clever people built thinking machines.

Ada werkte aan een speciaal weefgetouw genaamd de Levende Draad.

Ada worked on a special loom called the Living Thread.

Dit weefgetouw werkte niet met draden en naalden.

This loom did not work with strings and needles.

Het werkte met afbeeldingen, vensters en kleine aanwijsstokjes.

It worked with pictures, windows, and little pointing sticks.

Ada toonde de Levende Draad aan veel bezoekers.

Ada showed the Living Thread to many visitors.

Een groep kwam uit een ver boomgaard.

One group came from a faraway orchard.

Ze keken aandachtig en zeiden niets, maar hun ogen waren vol ideeën.

They watched carefully and said nothing, but their eyes were full of ideas.

Jaren later verschenen overal weefgetouwen met vensters en aanwijsstokjes.

Years later, looms with windows and pointing sticks appeared everywhere.

Elk huis, elke school, elke winkel had er één.

Every home, every school, every shop had one.

De boomgaardbouwers werden beroemd.

The orchard builders became famous.

Ada's naam werd door de meesten vergeten.

Ada's name was forgotten by most.

Maar Ada bleef weven.

But Ada kept weaving.

Ze leerde kinderen hoe ze met patronen konden denken.

She taught children how to think with patterns.

Ze zei dat het mooiste kleed wordt gemaakt wanneer vele handen leren weven.

She said the greatest cloth is made when many hands learn to weave.