De Onzichtbare Man
The Invisible Man
Een briljante wetenschapper ontdekt hoe hij zichzelf volledig onzichtbaar kan maken, maar realiseert zich al snel dat deze verbazingwekkende kracht onverwachte gevaren met zich meebrengt. Terwijl hij worstelt om zijn nieuwe vermogen onder controle te krijgen, moet hij de angstaanjagende gevolgen van zijn wetenschappelijk experiment onder ogen zien.
Ik heet Spot. Ik ben een hond.
My name is Spot. I am a dog.
Ik woon bij een man, maar niemand kan hem zien.
I live with a man, but no one can see him.
Elke ochtend word ik wakker en kwispel ik met mijn staart.
Every morning, I wake up and wag my tail.
De voerbak vult zich vanzelf.
The food bowl fills up by itself.
Nou ja, niet helemaal vanzelf.
Well, not really by itself.
Mijn onzichtbare vriend doet het.
My invisible friend does it.
Andere mensen denken dat ik gek ben.
Other people think I am crazy.
Kijk naar die hond,
"Look at that dog,"
zeggen ze.
they say.
Hij praat tegen de lucht.
"He talks to the air."
Maar ik weet wel beter.
But I know better.
Ik kan hem ruiken.
I can smell him.
Ik kan hem horen.
I can hear him.
Als hij me aait, voel ik zijn warme handen.
When he pets me, I feel his warm hands.
Mijn onzichtbare vriend is erg verdrietig.
My invisible friend is very sad.
Hij maakte zichzelf onzichtbaar met wetenschap.
He made himself invisible with science.
Nu kan hij niet meer terug veranderen.
Now he cannot change back.
Hij heeft geen vrienden behalve ik. Op een dag komt er een klein meisje naar ons huis.
He has no friends except me. One day, a little girl comes to our house.
Ze is verdwaald en huilt.
She is lost and crying.
Mijn onzichtbare vriend wil haar helpen, maar hij is bang.
My invisible friend wants to help her, but he is scared.
Wat als ze wegrent?
What if she runs away?
Ik blaf naar hem.
I bark at him.
Help haar!
"Help her!"
zeg ik met mijn geblaf.
I say with my barks.
Hij opent langzaam de deur.
He opens the door slowly.
Het meisje kan hem niet zien, maar ze hoort zijn vriendelijke stem.
The girl cannot see him, but she hears his kind voice.
Wees niet bang,
"Don't be afraid,"
zegt hij.
he says.
Ik help je je huis te vinden.
"I will help you find your home."
Het meisje stopt met huilen.
The girl stops crying.
Ze kan hem niet zien, maar ze voelt zich veilig.
She cannot see him, but she feels safe.
Soms hoef je iemand niet te zien om te weten dat hij goed is.
Sometimes you don't need to see someone to know they are good.
Mijn onzichtbare vriend brengt het meisje naar huis.
My invisible friend walks the girl home.
Ik loop naast hen allebei.
I walk beside them both.
Het meisje houdt zijn onzichtbare hand vast.
The girl holds his invisible hand.
Ze is niet meer bang.
She is not scared anymore.
Wanneer we bij haar huis komen, zegt ze,
When we get to her house, she says,
Dank je, onzichtbare vriend.
"Thank you, invisible friend."
Je bent heel aardig.
"You are very kind."
Mijn vriend glimlacht.
My friend smiles.
Ik hoor het aan zijn stem.
I can hear it in his voice.
Misschien is onzichtbaar zijn niet zo erg als je mensen kunt helpen.
Maybe being invisible is not so bad when you can still help people.
Die avond geeft hij me extra traktaties.
That night, he gives me extra treats.
Wij zijn allebei blij.
We are both happy.