De Krant van de Gevangenis-Dichter
The Prison Poet's Newspaper
Marcus, een dichter in de gevangenis, start een maandelijkse nieuwsbrief met andere gedetineerden die hen een manier geeft om te schrijven, gehoord te worden en verbinding te maken.
Marcus schreef al gedichten sinds hij een tiener was.
Marcus had been writing poems since he was a teenager.
Hij schreef in notitieboeken, op de achterkanten van enveloppen, op wat voor papier hij ook kon vinden.
He wrote in notebooks, on the backs of envelopes, on whatever paper he could find.
Toen hij op zesentwintigjarige leeftijd naar de gevangenis werd gestuurd, bleef hij schrijven.
When he was sent to prison at twenty-six, he kept writing.
De gevangenis had een kleine bibliotheek.
The prison had a small library.
Een bibliothecaris bezocht twee keer per week.
A librarian visited twice a week.
Ze merkte zijn notitieboeken op en vroeg of ze wat van zijn werk mocht lezen.
She noticed his notebooks and asked if she could read some of his work.
Hij zei ja.
He said yes.
Ze zei dat zijn schrijven helder en eerlijk was en dat andere mensen binnen er baat bij konden hebben om het te lezen.
She said his writing was clear and honest and that other people inside might benefit from reading it.
Samen bedachten ze een idee: een maandelijkse nieuwsbrief geschreven door gedetineerden, voor gedetineerden.
Together they came up with an idea: a monthly newsletter written by incarcerated people, for incarcerated people.
De gevangenisadministratie keurde het goed met voorwaarden.
The prison administration approved it with conditions.
Niets opruiends, geen namen die conflicten konden veroorzaken, geen inhoud die veiligheidsregels schond.
Nothing inflammatory, no names that could cause conflict, no content that violated security rules.
Binnen die grenzen stelde Marcus het eerste nummer samen.
Within those limits, Marcus assembled the first issue.
Hij vroeg anderen bij te dragen.
He asked others to contribute.
Sommigen schreven gedichten.
Some wrote poems.
Een man schreef een kort verhaal.
One man wrote a short story.
Een ander schreef een brief aan zijn zoon die hij nooit had verzonden.
Another wrote a letter to his son that he had never sent.
De nieuwsbrief werd op twee vellen papier gedrukt en met de hand verspreid.
The newsletter was printed on two sheets of paper and distributed by hand.
Mensen lazen het.
People read it.
Ze praatten er tijdens de maaltijden over.
They talked about it at meals.
Sommigen vroegen om bij te dragen aan het volgende nummer.
Some asked to contribute to the next issue.
De nieuwsbrief liep drie jaar.
The newsletter ran for three years.
Het gaf mensen een reden om zorgvuldig te schrijven.
It gave people a reason to write carefully.
Het gaf hen een manier om gehoord te worden zonder een rechter of advocaat in de kamer.
It gave them a way to be heard without a judge or a lawyer in the room.
Toen Marcus werd vrijgelaten, nam hij exemplaren van elk nummer mee.
When Marcus was released, he took copies of every issue with him.
Later zei hij dat het maken van de nieuwsbrief het nuttigste was wat hij binnen had gedaan.
He later said that making the newsletter was the most useful thing he had done inside.
Hij had geleerd te redigeren, naar andere stemmen te luisteren en iets van niets te maken.
He had learned to edit, to listen to other voices, and to make something from nothing.