2 Самуїла: Шляхи царювання
2 Samuel Paden van Koningschap
Розповідь про правління Давида, обіцянки завіту та відновлену надію.
Давид був помазаний царем над Юдою, а згодом і над усім Ізраїлем.
David rouwde om Saul en Jonathan voordat hij de kroon in Hebron ontving.
Він завоював Єрусалим, зробивши його містом миру та центром поклоніння.
Stammen verzamelden zich en zalfden hem tot koning over heel Israël in een gezamenlijke ceremonie.
З великою радістю він привіз Ковчег Завіту, танцюючи перед Господом.
Jeruzalem werd veroverd en werd de stad van David met liederen en feest.
Бог пообіцяв Давиду, що його трон і рід триватимуть вічно.
De ark keerde terug met dansende priesters en herinnerde iedereen eraan dat aanbidding het volk leidde.
Це завітна обіцянка була основою надії Ізраїлю на майбутнього Месію.
God beloofde David een blijvend huis, terwijl de koning verlangde een tempel te bouwen.
Давид виявив доброту до Мефівошета, сина свого померлого друга Йонатана.
David betoonde vriendelijkheid aan Mefiboset en zette hem aan de koninklijke tafel ondanks vroegere rivaliteit.
Але навіть такий великий цар, як Давид, зіткнувся з серйозними спокусами.
Overwinningen breidden de grenzen uit en brachten omliggende naties tot vredesafspraken.
Його помилка з Вірсавією принесла глибокий смуток і наслідки в його дім.
Op een avond bleef David thuis, zag Batseba en misbruikte macht om zonde te verhullen.
Пророк Натан сміливо викрив гріх царя, закликаючи його до покаяння.
De gelijkenis van Nathan onthulde het onrecht en David toonde berouw met een gebroken hart.
Давид щиро плакав, просячи у Бога чистого серця і нового духу.
Gevolgen golfden door het paleis, al hield Gods barmhartigheid het verbond vast.
Його син Авесалом повстав, змусивши Давида знову тікати в пустелю.
Amnons geweld verwoestte Tamars leven en ontketende Absaloms brandende woede.
Навіть під час зради Давид виявляв милосердя до тих, хто його переслідував.
Absalom won harten bij de poort en nam Jeruzalem korte tijd in voordat hij vluchtte.
Війна закінчилася трагедією для Авесалома, і Давид глибоко оплакував свого сина.
David huilde toen Absalom stierf en balanceerde tussen rouw en de noodzaak een gewond volk te leiden.
Він повернувся в Єрусалим, намагаючись відновити єдність серед племен.
Shimei's beledigingen werden vergeven en toonden hoe barmhartigheid gezag stabiliseert.
У свої останні дні Давид славив Бога як свою скелю і надійний притулок.
Een hongersnood en later een volkstelling herinnerden David eraan om leiding te zoeken voor hij handelde.
Він підготував ґрунт для свого сина Соломона, щоб той збудував дім Божий.
Het boek eindigt met lofliederen en een gekocht altaar, wijzend op hoop voorbij falen.
Мораль: Справжня велич полягає не в досконалості, а в щирому покаянні перед Богом.
Moraal: Integriteit groeit wanneer berouw, recht en barmhartigheid verbonden blijven.